خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیمدور طرب به نشأه دیگر گذاشتیم
۲
اینجا کسی به داد دل ما نمی رسددیوان خود به دامن محشر گذاشتیم
۳
ترک سرست خضر ره بازماندگانما کار شمع خویش به صرصر گذاشتیم
۴
یک جبهه گشاده ندیدیم در جهانپوشیده بود روی به هر در گذاشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳