خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
۲
چون بلبل از ترانه خود مست می شویمما غافلان به خواب ز افسانه خودیم
۳
در خون نشسته ایم ز رنگینی خیالچون لاله دل سیاه ز پیمانه خودیم
۴
از پاس آشنایی احباب فارغیمممنون وحشت دل بیگانه خودیم
صفحهٔ ۱ از ۳