خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با هر که شکوه از دل افگار می بریممجروح را به سیر نمکزار می بریم
۲
منت بود بر آینه صاف ما گراناز بخت سبز زحمت زنگار می بریم
۳
پوشیدن نظر ز جهان، باز کردن استاز خواب، فیض دولت بیدار می بریم
۴
لفظ از ظهور معنی روشن حجاب نیستما فیض صبحدم ز شب تار می بریم
صفحهٔ ۱ از ۳