خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیمدرمانده متابعت نفس سرکشیم
۲
کردند پای بوس هدف تیرهای راستما از کجی مقید زندان ترکشیم
۳
موج سراب در دل شب آرمیده استما روز و شب ز طول امل در کشاکشیم
۴
چون خار اگر گلی نشکفت از وجود مااز جسم زار سلسله جنبان آتشیم
صفحهٔ ۱ از ۲