خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خویش می رویم و ترا یاد می کنیمدر کوه قاف صید پریزاد می کنیم
۲
هر قسم بندگی که برآید ز دست مانسبت به سرو و سوسن آزاد می کنیم
۳
از اشتیاق بحر چو سیلاب نوبهاردر کوه و دشت ناله و فریاد می کنیم
۴
در شادمانی دل خصم است فتح مابا خلق در شکست خود امداد می کنیم
صفحهٔ ۱ از ۲