خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برخیز تا به عالم بی چند و چون رویماز خود به تازیانه آهی برون رویم
۲
بیرون کنیم رخت گل آلود جسم راسر پا برهنه بر فلک آبگون رویم
۳
از فیل بند چرخ برآییم، تا به کیکج کج بر این بساط چو اسب حرون رویم؟
۴
بر صفحه جهان رقم نیستی کشیمزان پیش کز قلمرو هستی برون رویم
صفحهٔ ۱ از ۳