خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت است که داغی به دل دام گذارمبرقی شوم و رو به لب بام گذارم
۲
تا چند درین دایره همچون خط پرگارسر در پی آغاز ز انجام گذارم؟
۳
سر رشته گمراهی من در کف من نیستچون خامه به دست دگری گام گذارم
۴
گر چرخ به یک کاسه کند تلخی عالمبیدردم اگر نم به دل جام گذارم
صفحهٔ ۱ از ۲