خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تلخ زبانان نشود پست خروشمطفلم، نتوان کرد به دشنام خموشم
۲
نم در دل میخانه خمارم نگذاردگر جلوه ساقی نشود رهزن هوشم
۳
چیزی نشود بر دل آزاده من بارجز دست نوازش که گران است به دوشم
۴
بینا ز نظر بازی دریاست حبابمفانی شوم از بحر اگر چشم بپوشم
صفحهٔ ۱ از ۲