خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیخود ز نوای دل دیوانه خویشمساقی و می و مطرب و میخانه خویشم
۲
شد خوبی گفتار ز کردار حجابمدرخواب ز شیرینی افسانه خویشم
۳
زان روز که گردیده ام از خانه بدوشانهر جا که روم معتکف خانه خویشم
۴
هر چند که دادند دو عالم به بهایمخجلت زده از گوهر یکدانه خویشم
صفحهٔ ۱ از ۳