خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو بخت که در میکده با یار نشینم؟در ماتم غمهای جگر خوار نشینم
۲
مانند حباب از دل می سر بدر آرمبا نغمه به یک پرده و یک تار نشینم
۳
هر مصلحت عقل کم از کوه غمی نیستکو رطل گرانی که سبکبار نشینم؟
۴
حسن رخ گل چشم به راه نگه ماستاز همت پست است که با خار نشینم
صفحهٔ ۱ از ۲