خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیمیک رشته درین غمکده جز آه نرشتیم
۲
چون آبله در زیر قدم راهروان رابردیم بسر عمری و هموار نگشتیم
۳
با گرمروی چون جرس از ناله شبگیریک خفته درین بادیه بر جای نهشتیم
۴
از دانه ناگشته چه امید توان داشت؟افسوس بود حاصل تخمی که نکشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳