خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از یار ز ناسازی اغیار گذشتیماز کثرت خار از گل بی خار گذشتیم
۲
این باده زیاد از دهن ساغر ما بودمخمور ز لعل لب دلدار گذشتیم
۳
جایی که سخن سبز نگردد نتوان گفتچون طوطی ازان آینه رخسار گذشتیم
۴
کردیم ز گل صلح به نظاره خشکیچون آب تهیدست ز گلزار گذشتیم
صفحهٔ ۱ از ۴