خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیمما مرکب ازین رخنه جهاندیم و گذشتیم
۲
چون ابر بهار آنچه ازین بحر گرفتیمدر جیب صدف پاک فشاندیم و گذشتیم
۳
چون سایه مرغان هوا در سفر خاکآزار به موری نرساندیم و گذشتیم
۴
گر قسمت ما باده و گر خون جگر بودما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳