خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما زمزمه عشق به بازار فکندیمما شور درین قلزم زخار فکندیم
۲
طاس فلک از زمزمه عشق تهی بودما غلغله در گنبد دوار فکندیم
۳
چون شانه رسیدیم به صدزخم نمایانتا دست در آن طره طرار فکندیم
۴
بس چشمه خون کز لب افسوس گشایداین پرده که از چهره اسرار فکندیم
صفحهٔ ۱ از ۳