خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ناله نی راز دل عشق شنیدیمزین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم
۲
راهی به سر آن مه شبگرد نبردیمچندان که چو خورشید به هر کوچه دویدیم
۳
دیدیم که بر چهره گل رنگ وفا نیستما نیز سر خود به ته بال کشیدیم
۴
در دیده ما نشتر آزار شکستندهر چند چو خون در رگ احباب دویدیم
صفحهٔ ۱ از ۴