خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سلب‌العشق فؤادی، حصل‌الیوم مرادیبزن ای مطرب عارف، که زهی دولت و شادی
۲
اذن‌العشق تعالوا، لتذوقوا و تنالواهله ای مژده شیرین، چه نسیمی و چه بادی!
۳
کتب‌الروح سراحی سمع الکاس صیاحیز تو اندر دورانم، که ره دور گشادی
۴
لخلیلی دورانی، لحبیبی سیرانیچو جهت نیست خدا را، چه روم سوی بوادی؟!
صفحهٔ ۱ از ۲