خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترم چون حباب از هوایی که دارمکه می ریزد از هم بنایی که دارم
۲
امیدم به دست و پایی است، ورنهچه کار آید از دست و پایی که دارم
۳
به خورشید خواهد چو صبحم رساندندل ساده از مدعایی که دارم
۴
نمانم به جا هیچ افتاده ای رابه منزل برم نقش پایی که دارم
صفحهٔ ۱ از ۲