خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازان زلف یک مو جدایی ندارمازین دام فکر رهایی ندارم
۲
من آن معنی دور گردم جهان راکه با هیچ لفظ آشنایی ندارم
۳
درین باغ آن فارغ البال مرغمکه مقصد چو تیر هوایی ندارم
۴
به بال محیط است چون موج سیرمشکایت زبی دست و پایی ندارم
صفحهٔ ۱ از ۳