خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سخن بر نیاید آوازمنیست اندیشه ای ز غمازم
۲
در کمانخانه فلک چون تیربه پر عاریه است پروازم
۳
نیست ناخن به دل زنی هر جابینواتر ز رشته سازم
۴
آن ضعیفم که می شود چون چشمپر کاهی حجاب پروازم
صفحهٔ ۱ از ۴