خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاخ چون دست کریمان شد زرافشان از خزاندر زر خالص زمین گردید پنهان از خزان
۲
در درختان همچو نخل طور آتش در گرفتجامه فانوس شد دیوار بستان از خزان
۳
آب اگر در نوبهاران می چکید از روی باغمی چکد آتش ز رخسار گلستان از خزان
۴
آفتاب نوبهاران گر به زردی رو نهادشد ز هر برگ اختر سعدی فروزان از خزان
صفحهٔ ۱ از ۴