خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر سر بالین بی دردان گل احمر فشانعاشقان را سوزن الماس در بستر فشان
۲
شکر این معنی که عمر جاودانی یافتیمشت آبی ای خضر بر خاک اسکندر فشان
۳
چون سبکباری براقی نیست در راه طلبدر بساط زندگانی هر چه داری برفشان
۴
در محیط آفرینش از صدف کمتر مباشتیغ اگر بارد به فرقت از دهن گوهر فشان
صفحهٔ ۱ از ۳