خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساده است از نقش انجم آسمان عاشقاناین نشان از بی نشان دارد روان عاشقان
۲
در حقیقت دنیی و عقبی دو منزل بیش نیستاین دو منزل را یکی سازد روان عاشقان
۳
دامن ریگ روان را خار نتواند گرفتدست رهزن کوته است از کاروان عاشقان
۴
شکوه از شور قیامت محض کافر نعمتی استبود در کار این نمکدان بهر خوان عاشقان
صفحهٔ ۱ از ۳