خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگاندر حرم محراب می جویند این نادیدگان
۲
شوق را افسرده می سازد وصال دایمیمی برند از وصل لذت بیش هجران دیدگان
۳
می شوند از سادگی در بوته خجلت گلابچون گل بی درد در باغ جهان خندیدگان
۴
عیب دنیا را نمی بینند با صد چشم خلقگرچه بی پرده است در چشم نظرپوشیدگان
صفحهٔ ۱ از ۳