خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگانرفته اند از حلقه ماتم برون دیوانگان
۲
هر دم از بی اختیاری صورتی بر می کنندمهره مومند در دست جنون دیوانگان
۳
سنگ طفلان چیست، کز جان و دل سختی پذیرکوه را سازند بی صبر و سکون دیوانگان
۴
در بیابانی که باشد لاله زارش بوی خونمست گردند از شراب لاله گون دیوانگان
صفحهٔ ۱ از ۲