خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقتت خوش ای حبیبی، بشنو به حق یاریارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری
۲
دل را مکن چو خاره، مگزین ز ما کنارهیا منیة الفاد، دار ولا تمار
۳
ساقی خاص روحی، در ده می صبوحیاللیل قد تولی و البدر فی‌التواری
۴
ای برده هوش ما را، یاد آر دوش ما رااسقیتنا کسا صرفا علی‌الخمار
صفحهٔ ۱ از ۳