خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوانعنکبوت رشته طول امل را دل مخوان
۲
رهبری کز خویش نستاند ترا رهزن شمارمنزلی کز خود فرو نارد ترا منزل مخوان
۳
ساحل آن باشد که امنیت در او لنگر کندجای دست انداز موج بحر را ساحل مخوان
۴
فیض عام حق به ذرات جهان تابیده استهیچ نقشی را درین وحدت سرا باطل مخوان
صفحهٔ ۱ از ۳