خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟اشک حسرت را فرو خوردن، گهر پنداشتن
۲
چند پیش صبح بردن آبروی اشک و آه؟در زمین شور تا کی تخم ریحان کاشتن؟
۳
خیمه بیرون زن ز هستی، تا توانی چون حبابدر ته یک پیرهن با بحر صحبت داشتن
۴
تخم رنجش در زمین دوستی پاشیدن استشکوه احباب را پوشیده در دل داشتن
صفحهٔ ۱ از ۲