خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟زیر پای خود نبینی از جمال خویشتن
۲
کم مباش از مرغ بسمل در شهادتگاه عشقمی ز خون خود کن و مطرب ز بال خویشتن
۳
چون مه از نقصان دل خود را مخور، خورشید باشتا ز حال خود نگردی در زوال خویشتن
۴
مطلب روی زمین در زیر دامان شب استجز بر این دامن مزن دست سؤال خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲