خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن
۲
این کهنسالان که می دزدند سال خویشتنکهنه دزدانند در تاراج مال خویشتن
۳
صحبت روشندلان باشد حصار عافیتآب در گوهر نمی گردد ز حال خویشتن
۴
در تلاش اوج عزت هر که می سوزد نفسسعی چون خورشید دارد در زوال خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۳