خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخنهر که سودایی شود بسیار می گوید سخن
۲
نیست مانع چشم او را خواب ناز از گفتگوآنچنان کز بیخودی بیمار می گوید سخن
۳
در صف آزاد مردان کمترست از جوز پوچهر سبک مغزی که از دستار می گوید سخن
۴
پیش رخساری که می لغزد بر او پای نگاهساده لوح آن کس که از گلزار می گوید سخن
صفحهٔ ۱ از ۳