خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدنغوطه در دریای بی گوهر نمی باید زدن
۲
با حیا نتوان ز لعل دلبران سیراب شدکوزه سربسته بر کوثر نمی باید زدن
۳
نیست چین در کار آن پیشانی واکرده راصفحه آیینه را مسطر نمی باید زدن
۴
رنج باریک آورد آمیزش سیمین برانسر برون چون رشته از گوهر نمی باید زدن
صفحهٔ ۱ از ۳