خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدنچشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن
۲
سر به جیب خود فرو بردن، برآوردن ز عرشپای در دامن کشیدن، آسمان پیما شدن
۳
سنگ طفلان لوح خاک خویش کردن وقت شامصبحدم از زیر سنگ کودکان پیدا شدن
۴
با دد و دام جهان مانند مجنون ساختنصاف با خلق جهان چون سینه صحرا شدن
صفحهٔ ۱ از ۳