خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در حضور بلبلان خاموش می باید شدنهمچو شاخ گل سراپا گوش می باید شدن
۲
تا به اندک فرصتی گنجینه گوهر شویچون صدف در بحر هستی گوش می باید شدن
۳
گر زبان آتشین چون شمع داری در دهنپیش صبح خوش نفس خاموش می باید شدن
۴
می کند کار نمک در باده اظهار شعورچون به مستان می رسی بیهوش می باید شدن
صفحهٔ ۱ از ۳