خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدنبی گره چون موجه آب بقا خواهم شدن
۲
بینوا سازد مرا گر چند روزی برگریزدر بهاران صاحب برگ و نوا خواهم شدن
۳
می کند بر مدعای من فلک ها سیر و دورگر چنین بی مطلب و بی مدعا خواهم شدن
۴
چون لباس غنچه دارد چرخ مینایی خطرگر به قدر آنچه گشتم غنچه، وا خواهم شدن
صفحهٔ ۱ از ۴