خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن
۲
تا به کی از هستی موهوم باشی در حجاب؟ماه تابانی، گریبان کتان را چاک زن
۳
تنگدستان را به دولت می رساند فال نیکدر گریبان سر چو دزدی، فال آن فتراک زن
۴
اول از بدگویی مردم دهن را پاک کنبعد ازان بر گوشه دستار خود مسواک زن
صفحهٔ ۱ از ۳