خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزندامن خود را گره بر دامن صحرا مزن
۲
در محیط آفرینش خوش عنان چون موج باشچون حباب از ساده لوحی خیمه بر دریا مزن
۳
یا مرید سرو و گل، یا امت شمشاد باشدست در هر شاخ همچون تاک بی پروا مزن
۴
هر چه هر کس دارد از دریوزه دل یافته استتا در دل می توان زد حلقه بر درها مزن
صفحهٔ ۱ از ۳