خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می گدازد شیشه دل را می رنگین حسندل ز ساغر می برد صهبای دل شیرین حسن
۲
نوبهار خنده گل در گریبان بگذردعالم افروزی کند چون خنده رنگین حسن
۳
خویش را در کوچه بند آستین می افکندپنجه موسی ز شرم ساعد سیمین حسن
۴
عشق را نتوان به رنگ و بو شکار خویش کرددست خالی آید از گلشن برون گلچین حسن
صفحهٔ ۱ از ۳