خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کنباده شیراز را در شیشه شیراز کن
۲
بوی گل در غنچه سربسته ایمن از صباستلب ببند از گفتگو، خون در دل غماز کن
۳
آبرو را در عوض دریادلان گوهر دهندپیش ابر نوبهاران چون صدف لب باز کن
۴
از بصیرت ترک دنیا سهل و آسان می شودبهر پوشیدن، درین هنگامه چشمی باز کن
صفحهٔ ۱ از ۲