خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن
۲
برنمی آیی به شرم نوبهار رستخیزدانه خود را بسوزان، آنگهی در خاک کن
۳
تا نیفتاده است از پرگار، غربال بدنخرمن خود را به چندین چشم از غش پاک کن
۴
در طریق جانفشانی از شراری کم مباشخرده جان صرف آن رخسار آتشناک کن
صفحهٔ ۱ از ۳