خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کنرخنه در بنیاد کوه بیستون زین تیشه کن
۲
بگسل از طول امل سررشته پیوند دلمیوه نخل حیات خویش را بی ریشه کن
۳
چون بود معشوق شیرین، جان شیرین قحط نیستنقد جان چون کوهکن نقل دهان تیشه کن
۴
با پری در شیشه کردن دیو را انصاف نیستعقل را واکن ز سر در کار عشق اندیشه کن
صفحهٔ ۱ از ۲