خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکنزان لب شیرین، نمک در دیده ساغر فکن
۲
آتشی در دل ز عشق لاابالی برفروزآرزوی خام را چون عود در مجمر فکن
۳
صیقلی کن سینه خود را ز موج اشک و آهدفتر آیینه را در پیش اسکندر فکن
۴
جمع کن خار و خس این دشت را چون گردباددر گریبان سپهر و دیده اختر فکن
صفحهٔ ۱ از ۳