خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن
۲
دورباش هرزه گویان است مهر خامشیایمنی می خواهی از زخم زبان، لب وا مکن
۳
زنده مخلوق، چون خفاش باشد بی بصرتحفه جان را قبول از معجز عیسی مکن
۴
آبروی خود به گوهر کن مبدل چون صدفهیچ جز همت، گدایی از در دل ها مکن
صفحهٔ ۱ از ۴