خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن
۲
هر سر موی ترا دستی است در تسخیر دلباز این تکلیف با موی میان خود مکن
۳
کار فرمودن مروت کی بود بیمار را؟غارت دلها به چشم ناتوان خود مکن
۴
هر چه می آید به دست باد دستان، می روداعتماد دل به زلف دلستان خود مکن
صفحهٔ ۱ از ۳