خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکندر زمین عاریت چون غافلان منزل مکن
۲
تا دل ویرانه ای را می توان تعمیر کردنقد اوقات گرامی صرف آب و گل مکن
۳
جز زمین گیری ندارد پله عشق مجازآشیان چون قمریان بر سر و پا در گل مکن
۴
چشم اگر داری که پا در دامن منزل کشیهمرهی در قطع ره با مردم کاهل مکن
صفحهٔ ۱ از ۳