خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن
۲
ریزش خود را ز چشم مردمان پوشیده داردر سخاوت خویش را افسانه چون حاتم مکن
۳
گر نمی خواهی شود روشن به مردم حال توراز خود را اخگر پیراهن محرم مکن
۴
عالم بالاست جای این نهال بارورریشه خود در زمین عاریت محکم مکن
صفحهٔ ۱ از ۳