خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از برای کام دنیا خویش را غمگین مکنپشت پا زن بر دو عالم، دست را بالین مکن
۲
نخل نوخیز تو بهر بوستان دیگرستریشه محکم در زمین عاریت چندین مکن
۳
چشم خواب آلود را در گوشه نسیان گذارراه دوری پیش داری بار خود سنگین مکن
۴
اشک خونین در قفا دارد وداع رنگ و بوخانه ای کز وی برون خواهی شدن رنگین مکن
صفحهٔ ۱ از ۴