خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
۲
در جوانی می گذشت از سنگ خارا ناله امتیر بی پر شد ز قد چون کمان فریاد من
۳
یک نوا دارم ولی چون بلبل از نیرنگ گلجلوه دیگر کند در هر دهان فریاد من
۴
نیست چون بلبل، زبانی ناله پر شور منهمچو نی خیزد ز مغز استخوان فریاد من
صفحهٔ ۱ از ۴