خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
۲
خاکیان از سیر و دور من کجا واقف شوند؟آسمان جایی که باشد نقطه پرگار من
۳
می زند موج حلاوت بوستان از ناله اماشک شبنم گریه تلخی است از گلزار من
۴
گرم جولانی ندارد همچو من این خاکدانداغها دارد زمین بر سینه از رفتار من
صفحهٔ ۱ از ۴