خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسمان‌ها را به چرخ آرد دل پر شور منمی‌کند از جای خم را باده پر زور من
۲
خاکیان بی بصیرت را نمی‌آرد به شورورنه می‌ریزد نمک در چشم اختر شور من
۳
دیده رغبت به هر شهدی نمی سازم سیاهبر شکرخند سلیمان است چشم مور من
۴
حرف حق را بر زمین انداختن بی حرمتی استاز سریر دار منبر می‌کند منصور من
صفحهٔ ۱ از ۴