خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
۲
جای حیرت نیست گر در خم نمی گیرد قرارپاره شد زنجیر تاک از باده پر زور من
۳
گرچه از داغ است در زیر سیاهی سینه امآب می گردد به چشم آفتاب از نور من
۴
دامن دشت قناعت باغ و بستان من استاز کف دست سلیمان می گریزد مور من
صفحهٔ ۱ از ۳